Arnaud en ik

Een foto van mijn favoriete kunstenaar en werkpartner Arnaud en ik.

Voor mijn master project aan LUCA School of Arts Gent, werkte ik een jaar lang samen met kunstenaar Arnaud Rogard.

Een reeks droge naalden en het boek  “Arnaud is een kunstenaar met het Downsyndroom, Lara een kunstenaar met een knieprobleem” is het resultaat van deze prachtige samenwerking.

iv-037j_filmstill

Tandenborstels

(soms schrijf ik)

Ja, zo! Dat is beter. Dat is toch al een beetje fatsoenlijker nu.

Een regeltje dat telkens herhaald wordt wanneer ik mijn tanden poets.

Ik woon op kot samen met twee welwillende, vrolijke dames.
In onze badkamer staan 6 tandenborstels in een bekertje tussen de spiegels. Misschien verzamelt meisje X ze. Meisje Y doet zoiets niet. Ben ik zeker van.
Ik ben er echter minder zeker van of er wel één tandenborstel van haar is.

Waarom zou iemand in godsnaam twee roze, een rode, oranje en appelblauwzeegroene tandenborstel nodig hebben? Ik heb een gele. Dat was vroeger mijn lievelings- kleur. Al ben ik daar nu niet meer zo van overtuigd. Het toilet is wel uitzonderlijk proper, het is misschien dankzij een tip van tante Kaat.

Of passeren er hier wilde avonturen voor mijn neus, waar ik geen deel van ben? Of is er een voor elke dag, afwisseling voor de tanden.
Ik haat verandering. Het is altijd een hele klus om mijn tandenborstels tussen die hoop te steken, zonder dat de haren elkaar raken.
Geen enkele mag met de mijne in aanraking komen.

Toch ben ik blij dat hij er niet alleen voor staat.

Broer

(soms schrijf ik)

Wanneer hij loopt, fiets ik. Meestal nietszeggend naast elkaar.
De enige woorden die we delen zijn “Pas op, een steen!” of “Verdorie, ik heb weer een vlieg ingeslikt”. Zo gaat dat.

De wegen zijn niet altijd gemakkelijk, maar zeker even mooi. In mijn hoofd passeren wel duizend vragen die ik hem zou kunnen stellen.
In plaats daarvan kies ik ervoor om rond te kijken, hem in te halen of hem ver voor mij uit te zien rennen.

Ik heb er zo drie. Drie ambetanteriken, pestkoppen, onnozelaars.
Een ervan is nog te klein om de voorgaande dingen te zijn. Maar als hij een beetje lijkt op de andere. Dan weet ik wat komen zal.

Gelukkig.

Het zijn zij die mijn rommelige dagen nog rommeliger maken.
Zodat alles plots terug op zijn plaats valt en alles weer op orde staat.

Dans

Schetsen die ik maakte terwijl ik een les bijwoonde van de studenten Drama aan het KASK, Gent.